Проста неверагодна! Толькі паглядзі!
Няма больш у свеце падобных гарадоў. І не было ніколі!
Можна падумаць, ты тут раней ня быў.
Я не бываю тут дастаткова часта. І гэта праблема.
Уяўляеш, як тут надзвычайна прыгожа падчас дажджу?
А ўяві, як тут было ў 20-я. Парыж 20-х,
пад дажджом. Мастакі і пісьменнікі.
І чаму гарады заўжды мусяць быць пад дажджом?
Што прыгожага ў тым, каб прамокнуць?
А можаш уявіць, як мы пераязджаем сюды пасля вяселля?
Божа мой, не.
Я не змагу жыць па-за межамі Штатаў.
Ведаеш што, калі б я застаўся тут,
пісаў раманы, а не кляпаў бы
аднолькавыя сцэнарыі да фільмаў...
Скажу так:
Я б пакінуў дом у Бэвэрлі Хілз,
з басейнам ды іншым, у імгненне.
Паглядзі: Манэ жыў і пісаў у гэтым месцы.
За 30 хвілін ад горада.
Уяві, як мы селімся тут.
А мы маглі б, то-бок, калі з маёй кнігай усё атрымаецца.
Ты закаханы ў сваю фантазію.
Я закаханы ў цябе.
Трэба вяртацца ў горад. Нас чакае абед з мамай і татам.
Паехалі.
А вось і нашыя падарожнікі
Калі я больш ніколі ня ўбачу яшчэ адзін чароўны бульвар або бістро, я...
- Што за горад! - Так, для турыстаў.
А я бачу сябе і жыхаром!
Адчуваю, бы парыжане кранулі маё сэрца.
Бачу, як шпацырую па левым беразе,
з такім, ну, ведаеце, багетам пад пахаю,
накіроўваюся ў Кафэ дэ Флёр, каб забыцца ў сваёй кнізе.
Як там казаў Хемінгуэй? Ён зваў Парыж "сьвятам, якое заўсёды з табою".
У гэтым горадзе з табою заўсёды толькі заторы.
І тост за новы бізнэс, што Джон тут адкрывае!
- За бізнэс! - За бізнэс!
- Мае віншаванні. - Дзякуй.
Ну, буду з вамі шчыры.
Я вельмі рады паспяховаму зліццю
нашай і французскай кампаній, але, з іншага боку,
не магу назваць сябе франкафілам.
Джон ненавідзіць іхнюю палітыку.
Яна дакладна недружалюбная ў дачыненні да ЗША.
Думаю, нельга іх вінаваціць у тым,
што яны не дазволілі сябе зацягнуць у трусіную нару ў Іраку.
- Тое, што нарабіў Буш, разумееце... - Вой, калі ласка, ня будзем вяртацца
да гэтай дурной спрэчкі зноў.
Любая, любая, ды не вяртаемся мы... Дарэчы,
ці ж ня добра, што мы з тваім бацькам не пагаджаемся?
У гэтым сутнасць дэмакратыі.
Твой бацька на баку правага крыла рэспубліканцаў,
а я лічу гэта амаль што вар'яцтвам, але ж...
Ладна, ладна!
Але ж гэта ня значыць, што мы не паважаем меркаванні адзін аднаго, вы згодны?
- Можа, абмяркуем планы на вяселле? - Так! Калі ласка.
Лепш гэта.
- Твой бацька проста... - Інэз?
- А? Кэрал? - Вітаю.
Божа мой... Што вы тут робіце?
- Якая прыемная сустрэча! - Здароў!
- Як маецеся? - Добра, дзякую.
Пол і Кэрал Бэйтс, а гэта мае маці
і бацька, а з Гілам вы ўжо знаёмыя.
Добры вечар. Вельмі прыемна.
А вы... вы ж не казалі, што сюды збіраецеся.
Не, гэта адбылося неспадзявана. Э...
Пола запрасілі чытаць лекцыі ў Сарбон. Сарбону.
О, як цудоўна!
Тата тут па справах, і мы таксама вырашылі
- крышку скарыстацца. - Так. - А.
Выдатна, мы зможам правесці нейкі час разам.
Ну, здаецца, у нас шмат чаго запланавана, але я ўпэўнены...
- Што? - А што вы рабіце заўтра?
- Мы паедзем у Версаль. - Версаль...
- Версаль. - О,
- проста мару ўбачыць Версаль. - Так!
Але мы... эм... Мы спознімся... Думаю, што не паспеем...
Заўтра мы абедаем у Брасэры Ліп.
- О не, гэта проста... - Так, так, абедаем. Ужо дамоўлена...
Ведаеце, знаў я прафесара, што перакусваў там
і ўбачыў Джэймса Джойса!
Так, вельмі шмат часу таму,
і так здарылася, што Джойс еў квашаную капусту з сасіскамі.
Гэта... Гэта канец аповеду?
Ну гэта не зусім аповед, проста падрабяз...
Мы будзем вельмі рады паехаць у Версаль.
Дамовіліся.
Спадзяюся, ты будзеш больш прыязны заўтра ў Версалі.
- А я быў непрыязны? - Калі ласка!
Ты проста мог сказаць, што ня хочаш ехаць.
Яны твае сябры, і мушу адзначыць,
што я не ў такім захапленні ад іх, як ты.
Ён выдатны.
Я нават запала на яго, калі вучылася ў каледжы, і Кэрал вельмі адметная.
Ён нейкі псеўдаінтэлектуал.
- Крыху. - Э, Гіл,
ня думаю, што псеўдаінтэлектуал чытаў бы лекцыі ў Сарбоне.
Ты мог бы даць яму пачытаць сваю кнігу.
Ды ну, навошта?
Каб ён пакрытыкаваў
і магчыма, праясніў, адкуль праблемы, з якімі ты сутыкнуўся.
Мае праблемы з-за таго, што я галівудскі раб,
які ніколі не дазваляў сабе і дотыку да сапраўднай літаратуры.
- Да гэтага часу. - Калі ласка... Гіл...
Каханы, паабяцай мне,
што, калі з кнігай... не атрымаецца,
ты перастанеш з сябе здзеквацца
і проста вернесся да таго, што ў цябе атрымліваецца найлепш.
Табою так захапляюцца ў студыі. Ты запатрабованы...
Ты праўда хочаш адмовіцца ад гэтага, каб пакутаваць?
- Ну...
І навошта... навошта гэта табе?
Наколькі памятаю, Людовік перанёс сюды свой двор,
эм, у 1682-м.
Першапачаткова тут скрозь былі балоты.
І, калі не памыляюся,
на старой французскай само слова "Версаль"
азначае нешта накшталт
- "зямля, якую ачысцілі ад пустазелля".
- Што, праўда?
Эм... А вось і цантральная частка
хм.. гэта... французскі класіцызм у часы росквіту.
Працы, здаецца Луі Ву.
- Так. - Э... Мансарта... напэўна...
- Манзарда. - і Шарля Лебрэна.
Так, правільна.
Не адмовілася б ад такога летняга маёнтачка.
- Не сумняваюся. - І я,
аднак трэба памятаць,
у тыя часы былі толькі ванны, а я, напрыклад, выключна за душ.
Куды збіраецеся пераехаць пасьля вяселля?
Эм... Малібу.
- Праўда? - Мы падумваем наконт Малібу, так.
А я за невялічкую мансарду ў Парыжы з празрыстым дахам.
- Багема? - Так,
давайце не забудзем і пра туберкулёз.
Менавіта, дзякуй.
Разумееце, праблема ў тым, што ён ня ўпэўнены,
- што зможа напісаць раман. - Праўда?
Ну...
Любы, я маю на ўвазе твой досвед... ведаеш...
Ну, усім падабаюцца твае фільмы.
- Так, сцэнарыі пісаць прасцей, таму... - Ого.
Чаму б табе не расказаць
пра героя, над якім зараз працуеш?
- Так! - Ну давай. - Не люблю абмяркоўваць сваю працу.
Даражэнькі, ня трэба расказваць усю гісторыю, толькі пра героя.
- Не, не, не. - Добра.
Ён працуе ў краме настальгіі.
Што... Што за крама настальгіі?
Толькі не кажы, што адна з тых крамаў, дзе прадаюць
лялькі Шырлі Тэмпл і старыя радыёпрыёмнікі.
Ніколі не разумеў, хто ўсё гэта купляе. Каму трэба?
Згодна.
- Ня ведаю. - Ну, людзі, якія жывуць у мінулым,
якія лічаць, што былі б больш шчаслівыя,
калі б нарадзіліся раней.
І ў якую эпоху
ты хацеў бы жыць, Мінівэр Чыві?
Парыж 20-х пад дажджом.
- Было б някепска. - А дождж быў бы кіслотны.
А, вядома! І ніякага глабальнага пацяплення,
тэленавін або камікадзэ,
ніякай ядзернай зброі і наркамафіі!
Звычайны набор стэрэатыпных жахаў.
Разумееце, настальгія гэта адмаўленне.
- Адмаўленне балючай сучаснасці.
Гіл страшэнны рамантык. То-бок, яму б
было шмат лепш жыць у стане заўсёднага адмаўлення.
- Так? - А завецца такі памылковы погляд
"мысленне залатога веку".
- Тушэ. - Няправільнае меркаванне, што
іншы перыяд быў лепшым за той, у якім жывеш.
Гэта памылка рамантычнага ўяўлення людзей, якія...
якім цяжка справіцца з дэпрэсіяй.
- Так. - Гэта найпрыгажэйшае з усіх
Алмазы для заручальнага пярсцёнка.
Так і трэба зрабіць. А потым усе ўбачаць
іх з апошніх радоў, калі ён надзене мне пярсьцёнак на палец.
О, Інэз, гэта будзе такая падзея!
- Толькі хацелася б каб... - Я не хачу ізноў пачынаць гэтую размову.
Твой выбар. Што мне сказаць?
Гіл... ён разумны, і вельмі паспяховы.
Ён гаворыць пра тое, каб усё кінуць і пераехаць сюды!
Так, менавіта гаворыць.
Мяне гэта палохае.
А гэта самая вядомая са статуй Радэна.
Яе копія была ўстаноўлена каля ягонай магілы
Радэн жадаў, каб яна стала яму надмагіллем і эпітафіяй.
Гэта праўда?
Па-мойму, ён пахаваны ў Мудоне. Ён памёр ад прастуды,
калі не памыляюся. У 1917-м, здаецца.
- Усё правільна, сэр. - Ён такі эрудаваны, праўда?
Так, і на большасць прац яго натхніла жонка, Каміла.
Так, яна натхняла яго, але Каміла
была яму ня жонкай, а каханкай.
- Каміла? Не. - Так.
- Так, Роўз была яго жонкай. - Не, ён ніколі не быў жанаты з Роўз.
Яны пажаніліся
- ў апошні год свайго жыцця. - Думаю, вы памыляецеся.
Ты што, спрачаесся з гідам?
- Спрачаюся. - Але я ўпэўнена, месье.
Так, яна мае рацыю.
Нядаўна я чытаў двухтомную біяграфію Радэна.
Роўз дакладна была яго жонкай. А Каміла каханкай.
- Ты чытаў? І дзе ты... - Так, зусім нядаўна. І быў здзіўлены,
бо таксама памыляўся, як і ты, наконт гэтага.
Насамрэч вельмі лёгка памыліцца.
Тата запрасіў вас на дэгустацыю він.
- О, гэта так па-французску! - Так-так.
Пол эксперт у французскіх вінах.
- Жартуеш? Праўда? - Так, мы ідзём.
І калі гэта ты чытаў біяграфію Радэна?
- Я? - Так. - Навошта мне чытаць біяграфію Радэна?
Я заўсёды буду лічыць найлепшымі віны Каліфорніі, але,
Даліна Напа за 10 000 кіламетраў адсюль.
Джон, стары, як маешся, дружа?
О, здароў, што ты тут робіш?
Гіл, хадзем. Не пераношу яго.
Эм... А як наконт
- пакаштаваць іншыя гатункі він? - Так! Пачнем з гэтых.
Ну, і які з іх ты выбераш?
Думаю, нам патрэбны навуковы падыход, таму проста
пакаштуем іх усе зноўку. Ня ведаю.
- Чаму твае шчокі пачырванелі? - Што ты маеш на ўвазе?
- Яны не чырвоныя. - Ярка чырвоныя.
Магчыма, гэта праз ферамоны, што ты выпраменьваеш.
Яны зводзяць мяне з розуму!
- Спыніся! Стой! - А, сэкс і алкаголь.
- Так. - Нараджае жаданне
але забівае выкананне, як пісаў Шэкспір.
Вы каштавалі 61-ы?
Неймавернае!
Хоць гэта Пол выбраў, а ня я...
Ну што?
- Як яно? Расказвай. - Больш аскомістае за 59-ы.
Я аддаю перавагу дымным адценням, а не фруктовым.
Мы... Мы з Кэрал пойдзем патанцаваць.
Мы чулі пра файнае месца. Цікавіць?
- Вядома! - Не... не хачу руйнаваць весялосць. - Хадзем!
Але мне патрэбна свежае паветра.
Ну годзе! Хадзем!
Калі ты збіраесься сядзець тут і зацыклівацца
на тым, дзе пажарны выхад...
Гэй, калі Гіл ня хоча ісці, я падзялюся з табой Полам.
Я вельмі дэмакратычная.
А Пол фантастычны танцор.
Калі ты ня супраць, я лепш проста трохі пашпацырую
і пайду ў ложак, а наступным разам патанчым.
Добра, дамовіліся. Тады я іду, так?
- Хочаш пайсці? - Хачу,
то-бок, я не стамілася і ўвесь час марыла пра танцы.
Сустрэнемся ў атэлі.
- Я пра яе паклапачуся. - Добра.
Я злаўлю машыну. Таксі!
Ты таксама вазьмі таксі.
Не, не буду, лепш прайдуся пешшу.
- Не, ты заблудзіш. - Усё, я пайшоў.
З яго добры пісьменнік? То-бок, ты чытала ягоную прозу?
- Ну, ён нікому не дазваляе. - Нікому?
Я да таго, што, калі ён захоча, я б з радасцю
пачытаў яго кнігу і даў бы сваю ацэнку.
- Было б выдатна! - Праўда?
Ведаеш, я лічу, што гэта яму і патрэбна!
Так?
- Гэта карысна. - Каб нехта пачытаў. Так!
І ты б не рабіў яму паблажак.
Вось чаго я дакладна ня стаў бы рабіць.
Не.
Так, толькі ня ты.
Найбольшая праблема ў тым, што калі гаворка пра ягоны раман,
ён не прыслухоўваецца ні да чыйго меркавання.
Праўда?
Вой, перапрашаю. Парле-ву... Вы гаворыце па-англійску?
А... Атэль Брыстоль?
Parle pas anglais. Desole. (Не гаворым па-англійску, прабачце.)
Гэй! Давай сюды! Да нас!
Montez! On va vous laisser! (Заходзь! Бо мы паедзем!)
- Што? - Сюды, хлопец.
- Я вас не разумею, што? - Давай-давай!
Паехалі! Залазь у машыну!
Рабяты, думаю, вы нешта наблыталі.
Vous allez me faire fatigue. Venir! (Я ўжо стамілася цябе клікаць. Давай да нас!)
Не разумею. Я крыху выпіў, таму...
Што гэта, старая мадэль Пежо? Адзін мой сябар
калекцыянуе іх у Бэвэрлі Хілз.
Хадзем, выпі. Хадзем!
- Давай да нас, дружа! Давай! - Ну добра.
Падай руку. Добра. Сядай тут.
Едзьма ў Парыж - горад святла.
Allez! On y va! (Паехалі адсюль!)
Ладна, і куды вы мяне везяце?
On va faire la fete! (Едзем на вечарынку!)
Гэта няправільна, я сёння ўжо выпіў багата чырвонага віна.
Mais detendez-vous! Vous voulez du champagne. (Расслабся, пі шампанскае.)
А я люблю шампанскае, так...
Sante! Sante! (Ура! Ура!) - Ночка маладая. П'ем!
- П'ю! - Пі яшчэ!
Так, пі!
- Выглядаеце разгубленым! - А, так!
Вы амерыканка?
Калі вы лічыце Алабаму Амерыкай - так.
Сумую па тамтэйшым джыне. Чым займаецеся?
- Я? Я пісьменнік. - І што пішаце?
- У цяперашні час працую над раманам. - О, праўда?
Я Зэльда, дарэчы. О, Скот! Скот!
- Так, што такое, мілая? - Гэта пісьменнік з... адкуль? - О, пісьменнік.
З Каліфорніі.
Скот Фіцджэральд, а вы кім будзеце?
Гіл... а... У вас тыя ж імёны, як у...
У каго?
Скот Фіцджэральд і...
Скот і Зэльда Фіцджэральд. Фіцджэральды. Ці ж яна не прыгажуня?
Так, так! Так, проста, проста такое супадзенне... быццам... э...
У вас такія шкляныя вочы. Ашаломленыя.
Ачмурэлыя, асалавелыя, ледзяныя.
Я... я... прыглядаюся да чалавека, што грае, і...
верыце ці не, пазнаю твар са старых пласцінак.
Я ведаю, што магу пісаць тэксты песень -
- але ня музыку, хоць, вядома, і спрабую.
А калі чую ягоныя песні,
я разумею, што ніколі не напішу варты тэкст,
- а мой сапраўдны талент у выпіўцы. - Хто б сумняваўся.
Так, але гэта ж ня ён напісаў песню, так?
Гэта немагчыма...
Ну... эм...
- Дык што вы зараз пішаце? - Я... Я... Я працую над... эм...
Дзе я?
Вох, прабачце. Вы ня ведаеце гаспадара?
Сябры сабраліся, каб зладзіць невялікую вечарынку для Жана Както.
Гэй, рабяты... Вы так жартуеце?
Разумею, пра што выдумаеце. Тут так нудна. Я згодна!
Хачу ўжо зваліць. Едзьма да Брыктоп!
Брыктоп?
Мне нудна! Яму нудна! Тут усім нудна.
Тут. Усім. Нудна. Едзьма да Брыктоп.
Чаму б не запрасіць паехаць з намі Коўла і Лінду і... эм...
Гіла? Вы пойдзеце?
Гэта адна з найлепшых устаноў
у Парыжы. Тут робяць бліскучы кактэйль з віскі.
Bon soir, tous le monde! (Усім добрага вечара!)
Un peu tir de bourbon, s'il vous plait. (Адзін бурбон, калі ласка.)
Маё шчырае прывітанне.
Прашу дараваць, што намяшаў віскі з віном.
Вось, ён пісьменнік. Э... Гіл. Так?
- Гіл... Гіл Пэндэр. - Гіл Пэндэр.
Хемінгуэй.
Хемінгуэй?
Вам падабаюцца мае кнігі?
Падабаюцца? Я закаханы ва ўсе вашыя творы!
Так, гэта была добрая кніга, таму што яна была шчырая
і пра тое, што вайна робіць з чалавекам.
Але няма нічога высакароднага ў тым, каб памерці ў брыдоце,
калі не загінуць годна,
Тады гэта ня толькі высокародна, але і адважна.
Ты чытаў маё апавяданне? Што думаеш?
Часамі было някепска, але гэтага недастаткова.
- Я ведала, што табе не спадабаецца. - Любая, ты надта блізка гэта ўспрымаеш.
Табе падабаецца, як я пішу, а ён мяне ненавідзіць!
Калі ласка, дружа, нашто ж так ускладняць?
З мяне досыць. Нешта не падабаецца мясцовая атмасьфера.
О! Куды ты збіраесся?
Para reunirse con mis amigos en Saint-Germain.
(Сустрэцца з сябрамі ў Сен-Жэрмэн.)
Ён у Сен-Жэрмэн. Я паеду з ім.
Зэльда, каханая...
Калі ты збіраесься застацца тут, каб выпіваць з ім, я лепш пабуду з тарэадорам.
Прывязіце яе назад, калі ласка, у прыстойны час.
- Гэта жанчына звядзе цябе з розуму. - Яна неверагодная,
і таленавітая.
У гэтым месяцы апавяданні. У мінулым - было нешта іншае.
Ты пісьменнік, табе патрэбны час, каб пісаць. А ня дурня з ёю валяць.
Яна знясілвае цябе, бо з табой канкуруе. Вы ня згодны?
Я?
Хрыстом прашу, адказвай! Я пытаю,
ці мой сябра ня робіць трагічную памылку.
Папраўдзе я ня знаю Фіцджэральдаў так блізка.
Ты пісьменнік. Таму здольны назіраць. І прабавіў разам з ім ноч!
Можа, досыць абмяркоўваць маё прыватнае жыццё на публіцы?
Яна зайздросціць твайму дару, Выдатнаму дару. І рэдкаму.
Табе падабаюцца яго творы? Адкажы.
Годзе! Годзе!
А Марк Твэн падабаецца?
Пайду адшукаю Зэльду.
Не магу думаць пра іх разам з гішпанцам.
Можна?
Насамрэч я вялікі фанат Марка Твэна.
Сказаў бы нават, што ўся сучасная амерыканская літаратура
паходзіць ад Гекльберы Фіна.
- Баксуеш? - Не. Не зусім. Не.
Што пішаш?
- Раман. - Пра што?
Пра чалавека, які працуе ў краме настальгіі.
Што за крама настальгіі?
Месца, дзе прадаюць старыя рэчы. Памятныя.
І... Гучыць жахліва, так?
Аніводная тэма ня будзе жахлівай, калі гісторыя праўдзівая.
а проза чыстая і шчырая,
і сцьвярджае міласэрнасць і адвагу нават пад ціскам.
Наўрад.
Можна вас папрасіць аб найвялікшай у свеце паслузе?
- Якой? - Можаце яго пачытаць?
- Твой раман? - Так, у ім каля
чатырохсот старонак, і мне патрэбна нечае меркаванне.
Я яго ненавіджу.
Але ж вы яшчэ не чыталі.
Калі дрэнна, ненавіджу, бо ненавіджу дрэнныя раманы.
Калі добра, буду зайздросціць і ненавідзець яшчэ больш.
Табе не трэба меркаванне іншага аўтара.
Ясна. Проста разумееце... Разумееце, цяпер...
у мяне цяжкія часы,
не магу нікому даверыць ацаніць яго.
Пісьменнікі канкурэнты.
Я не збіраюся з вамі канкураваць.
Ты зададта сціплы. Не па-мужчынску.
Калі ты пісьменнік, лічы сябе найлепшым з пісьменнікаў!
Але ты не найлепшы, пакуль побач я.
Калі толькі ты не збіраешся кінуць мне пальчатку?
Не збіраюся.
Я ня буду чытаць твой раман, але скажу, што зраблю.
Што?
Аддам яго Гертрудзе Стайн.
Адзінай, каму я сам давяраю.
Вы пакажаце мой раман Гертрудзе Стайн?
- Дай яго мне. - Я вам прынясу.
- Яна вяртаецца з Гішпаніі заўтра. - Выдатна.
Я прынясу яго. Я зараз жа...
Проста не магу выказаць, у якім я захапленні! Такім натхненні!
Сэрца вырываецца з грудзей!
Зараз жа прынясу, хуценька.
Так, так, Гіл! Спакайней!
Такая незвычайная ноч. Фіцджэральд, Хемінгуэй!
Божа! Гэта проста...
Так, мы ж не дамовіліся, дзе сустрэнемся.
Добра, што ты не пайшоў учора, музыка жудасная, ды яшчэ гэты натоўп.
Але я павесялілася.
Пра што думаеш? Ты нібыта ў астрале.
Калі я скажу табе, што правёў
мінулую ноч з Эрнэстам Хемінгуэем і Скотам Фіцджэральдам,
- што ты адкажаш? - Дык вось што ты сьніш?
Літаратурных куміраў?
Так, але то быў не сон...
Як гэта разумець?
Я і быў з Хэмінгуэем і Фіцджэральдам,
і Коўлам Портэрам.
Я б падумала пра пухліну ў мозгу.
А калі скажу, што Зэльда Фіцджэральд дакладна такая,
як мы яе і ўяўляем
з кніг і артыкулаў, што чыталі.
Абаяльная, але такая, бы рассеяная.
І яшчэ ня церпіць Хэмінгуэя.
А Скот разумее, што Хэмінгуэй мае рацыю наконт яе,
яго раздзіраюць супярэчнасці, бо ён кахае яе!
Добра, уставай ужо!
досыць балакаць, бо мы спознімся.
Ведаеш, я, напэўна...
Думаю, я лепей застануся і папрацую над раманам,
бо ёсць некаторыя рэчы, што я хацеў бы падправіць.
Не, гэта пачакае. Мама кажа,
што можна скарыстаць яе зніжкі на ўпрыгажэнні. Хадзем!
Паглядзі на гэта, Інэз.
Ці ж яно не глядзелася б чароўна ў доме на марскім беразе ў Малібу?
- Combien, monsieur? (Колькі каштуе, месье?) - Dix-huit mille. (Васямнаццаць тысяч.)
- Merci. (Дзякуй.) - Што гэта?
Гэта знаходка за 18 000 даляраў.
18 000 даляраў за гэта?
Вой, чакайце. Гэта ў еўра, значыць, больш.
- Дык гэта каля 20. 20 000 даляраў. - Здаецца, нават больш. Ага.
Я ведаю, але дома вельмі цяжка знайсці нешта падобнае.
Яна мае рацыю.
Разумею, але мы яшчэ нават дом не знайшлі.
І мы спрабуем скараціць выдаткі,
каб ня трэба было браць на перапрацоўку жахлівыя сцэнарыі.
Ну, дармовы сыр бывае толькі ў мышалоўцы.
- Клас. - Таннае і будзе танным.
Ну што, вяртаемся пешшу?
Пешшу? Не, дождж пачынаецца.
Але будзе так прыемна пашпацыраваць пад дажджом!
Няма нічога прыемнага ў шпацыры пад дажджом.
І не забудзьце, што сёння вячэраеце з намі.
А, так, дакладна.
І яшчэ, дарэчы. У мяне для цябе сюрпрыз пасьля вячэры.
Што? Не! Я не люблю сюрпрызы.
Але мой цудоўны... Павер, табе спадабаецца.
Што гэта?
Вы ўпэўненыя, што не хочаце прайсціся пад дажджом?
Гэта апошні шанц. І ня так ужо тут і страшна.
Добра.
Не разумею. Куды мы ідзём?
Ты ўсё падганяў нас за вячэрай,
тата нават прафітролі даесці не паспеў.
Прафітролі? Цябе чакае найдзівосьнейшая прыгода ў жыцці!
- Дзе? - Інэз, калі ласка.
І навошта ты цягаеш гэты манускрыпт?
Убачыш і адразу зразумееш,
а потым страціш сваю сківіцу.
Ты ж ведаеш, я нічога ад цябе ня ўтойваю, таму, калі я кажу, што гэта неверагодна,
- гэта... - Ладна.
Я проста не разумею!
Я ведаю, цэлы дзень ты пытала сябе, чаму я паводжу сябе так дзіўна.
- Ага. - І вось, калі ты сама ўбачыш,
то будзеш пытаць, чаму я не паводзіў сябе яшчэ больш дзіўна. Калі сама ўбачыш.
- Гэта вельмі... - Ведаю, ведаю.
Так, ня ведаю, што ты там меў на ўвазе,
але ня так я ўяўляю сабе найдзівосьнейшыя прыгоды.
Я стамілася пасля фітнэсу і масажу, і збіраюся ўзяць таксі.
- Таксі! - Інэз, чакай!
- Пабудзь яшчэ крыху. - Слухай,
ты хочаш шпацыраваць па начным Парыжы і позна вяртацца.
Добра. Колькі пажадаеш. Але я ў сярэдзіне
выдатнай кнігі, што пазычыла мне Кэрал.
Застанся на дзесяць хвілін, і разам вернемся ў гатэль.
Калі я буду спаць, не будзі мяне.
І што я раблю ня так?
А можа, мне і праўда трэба да неўрапатолага.
Так, ты быў нападпітку пасля дэгустацыі він, але сябе кантраляваў.
Заблудзіў, ішоў адзін... да гэтага месца...
А можа, гэта рэч аднаразовая.
Гадзіннік б'е поўнач...
Вітаю!
Вітаю, містар Хэмінгуэй. Вось.
Толькі залезу.
Заданнем было ўзабрацца на ўзгорак. Нас было чацьвёра.
Пяцёра, калі лічыць Вісэнтэ, але ён страціў руку праз выбух гранаты
і ня мог біцца так, як біўся, калі мы сустрэліся ўпершыню.
Ён быў малады і адважны.
Узгорак быў прамоклы пасля дажджлівых дзён
і хіліўся ўніз, у напрамку дарогі.
На той дарозе было шмат немцаў.
Нашай мэтай было дабрацца да першай групы.
і калі б атрымалася, мы б іх павязалі.
- Вы баяліся. - Чаго?
Што вас заб'юць.
Ты ніколі ня зможаш пісаць, калі баішся смерці.
- Баішся? - Так, баюся. Напэўна...
гэта нават мой найвялікшы страх.
Але гэта здаралася з усімі да цябе. І будзе здарацца пасля цябе.
Ведаю, ведаю.
Ты займаўся каханнем з сапраўды асаблівай жанчынай?
Ну, мая нявеста даволі сэксуальная.
І калі вы разам, ты адчуваеш сапраўдную, прыгожую
жарсць і, хоць на імгненне, губляеш страх смерці?
Не, такога не было.
Я лючу, што каханне, калі яно шчырае і сапраўднае, дае свабоду ад смерці.
Увесь страх ад адсутнасці кахання
або ад кахання недастатковага, што тое ж самае.
І калі шчыры і адважны чалавек глядзіць Смерці проста ў вочы,
як мае знаёмыя паляўнічыя на насарогаў, альбо Бельмонтэ, які сапраўды адважны,
гэта таму, што яны кахаюць з дастатковым запалам
які выціскае смерць з іхніх розумаў,
пакуль яна ўрэшце ня прыйдзе, як прыходзіць да ўсіх нас.
І тады трэба зноў па-сапраўднаму пакахаць.
Падумай пра гэта.
- Эліс, як маешся? - Здароў!
Добра? Добра. О, яна тут. Хадзі за мной.
Non. Je ne suis pas d'accord. (Не, не, я ня згодна.)
Mais pourquoi? (Але чаму?)
Parce-que... (Таму што...)
Гэта Гіл Пэндэр, міс Стайн.
Малады пісьменнік з Амерыкі. Думаю, вам варта пазнаёміцца.
Я рада, што вы прыйшлі.
Дапаможаце вызначыцца, хто з нас мае рацыю, а хто памыляецца.
Я кажу Пабла, што гэты партрэт не перадае сутнасці Адрыяны.
У ім ёсць маштаб, але няма аб'ектыўнасці.
Non, non, non. Vous ne le comprenez pas correctement.
(Не, не, не, вы няправільна зразумелі.)
Connaisez pas Adriana. Regardez.. (Вы ня ведаеце Адрыяны, гляньце...)
Regardez le mouvement, le tableau. (Паглядзіце на рух, на рысунак.)
C'est exactement ce qu'elle represente! (Гэта менавіта тое, што яна сабою ўяўляе!)
Non. Tu n'as pas raison.(Няпраўда.) Паглядзіце, што ён з ёй зрабіў:
Працятая сэксуальнымі намёкамі,
плоцкая да апошняй рыскі. І так, яна прыгожая,
але прыгажосць няўлоўная; пачуццёвасць схаваная.
Якое ваша першае ўражанне аб Адрыяне?
Яна вельмі прывабная.
Belle, mais trop subtile. Plus implicite, Pablo!
(Прыгажосць больш вытанчаная. Больш акрэсленая, Пабла!)
Ваша праўда, міс Стайн. Бо... эм...
можна зразумець, чаму ён згубіў аб'ектыўнасць.
А гэта стварэнне з плошчы Пігаль.
Шлюха са страшэнным апетытам.
Non, non! C'est ce qu'elle vraiment si vous la
connaissez! (Не, не, усё правільна, калі яе ведаць!)
Yes, avec toi, au prive, (Так, для вас, і толькі)
бо яна ваша каханка, а мы ня ведаем яе з гэтага боку!
Вы робіце дробнабуржуазнае суджэнне і ператвараеце яе ў аб'ект асалоды.
Гэта нейкі нацюрморт, а не партрэт.
Non.
Non. Non. Je ne suis pas d'accord. (Не, не, я ня згодны)
І што за кніга, пра якую я столькі чула?
Гэта яна?
- Так, гэта... э... - Я пагляджу.
Вы чыталі, Хэмінгуэй?
Не, пакідаю гэта вам. Вы заўсёды справядліва судзілі мае работы.
"Крама звалася "З мінуўшчыны",
"а тавары там змяшчалі ў сабе ўспаміны".
"Тое, што было звычайным або нават вульгарным для аднаго пакалення",
"праз дзесяцігоддзі ператваралася"
"ў чароўнае і займальнае".
Мне спадабалася.
Мяне ўжо зачапіла. Зачапіла!
Пачну сёння ўвечары,
але спачатку нам з вамі трэба пра сёе-тое пагутарыць.
Два месяцы я чакала адказу ад рэдактара.
Я даслала яму частку, што мы з вамі праглядалі, і яшчэ чатыры
плюс чатыры карацейшыя часткі. І гэты чалавек, а я дала яму і экзэмпляр...
Карацей два месяцы - ані слова.
Так.
Вас і праўда зачапілі першыя радкі?
О, мінулае заўсёды выглядала для мяне прывабным.
О, і для мяне. Вельмі прывабным.
Я заўжды казаў, што нарадзіўся запозна.
Mmm. Moi aussi. (Мм, я таксама.)
Для мяне Парыж Пекнай эпохі быў бы ідэальны.
- Праўда? Лепшы, чым цяпер? - Так.
Поўны пачуццёвасці, з вулічнымі ліхтарамі, кіёскамі,
коньмі з экіпажамі.
А яшчэ рэстаран «Максім».
У вас вельмі дабрая англійская.
- Не, няпраўда. - Праўда-праўда!
І даўно вы разам з Пікасо?
Божа мой, ці я сказаў гэта?
Pardon? (Перапрашаю?)
Я не хацеў... Не хацеў улазіць...
Вы нарадзіліся ў Парыжы?
Я нарадзілася ў Бардо.
І прыехала сюды, каб вывучаць моду.
Але вам ня будзе цікава.
О, мне цікава.
Працягвайце. Вы прыехалі, каб вывучаць моду...
Я... я прыехала, каб навучацца ў Како Шанэль,
а потым закахалася ў Парыж,
а яшчэ
ў цемнавокага неспакойнага габрэйска-італьянскага мастака.
Я ведала, што ў Амедэа была іншая, але
ня здолела адмовіць, калі ён запрасіў пераехаць да сябе.
Гэта былі цудоўныя шэсць месяцаў.
M..M... Мадыльяні?
Вы жылі з... Вы жылі з Мадыльяні?
Вы запыталі, таму я расказваю сваю сумную гісторыю.
Хоць у Брака тасама была іншая жанчына.
І многа.
А цяпер
я з Пабла.
То-бок ён жанаты, але...
штодзённа парываць і сыходзіцца.
Ня ведаю, якая жанчына можа быць з ім увесь час. Ён такі складаны.
Божа, вы пераводзіце паняцце "арт-фанаткі" на новы ўзровень!
- Pardon? (Перапрашаю?) - Нічога, проста кажу, што...
Але раскажыце і пра сябе.
- Што? Ну, што я магу сказаць... - Дык вы прыехалі ў Парыж, каб пісаць?
Бо, вы ж ведаеце,
сёння шмат амерыканцаў адчуваюць патрэбу прыехаць сюды.
Ці ж Хэмінгуэй не прывабны?
Так люблю ягоныя творы!
Ведаю. Папраўдзе я тут часова.
О, вы мусіце затрымацца.
- Праўда? - Так, гэта выдатны горад для
пісьменнікаў, мастакоў.
Ведаю, я б хацеў, але гэта ня так проста.
І...
я шалёна закахалася ў вашу кнігу...
- Праўда? - І хачу даведацца працяг.
Вам праўда падабаецца? Бо я пакуль толькі працую...
Пэндэр?
Едзьма ў Манмартр. Вып'ем чаго-небудзь, добра?
А... так.
Я абмяркую з вамі кнігу,
як толькі дачытаю. Дзе вас можна знайсці?
А можа, лепей, наадварот, я зазірну да вас ізноў?
- Мае дзверы адчыненыя. - Пойдзеце з намі?
Хацелася б, але не магу.
Спадзяюся, мы яшчэ сустрэнемся.
Было б цудоўна.
Хадзем!
Аднойчы я выкраду цябе ў гэтага генія.
Ён вялікі, але ён не Міро.
Я Гіл Пэндэр.
І я быў з Хэмінгуэем і Пікасо.
Пабла Пікасо і Эрнэстам Хэмінгуэем.
Я Гіл Пэндэр з Пасадэны,
што быў скаўтам і не адужаў пачатковы курс англійскай.
Малы Гіл Пэндэр абмяркуе свой раман
з Гертрудай Стайн.
Божа, тая дзяўчына была такой...
мілай.
Шкада, што ўчора вы не пайшлі з намі ў кіно.
Мы глядзелі цудоўны і смешны амерыканскі фільм.
І пра каго ён?
Вох, ня ведаю. Забыла імя.
Цудоўны, але забыўны. Нагадвае карціны, што я глядзеў.
А магчыма, і пісаў.
Так, ён быў дурны, інфантыльны
і ўвогуле непраўдападобны,
але ўсё адно мы з Джонам смяяліся да ўпаду.
Хіба мы тут ужо не былі?
Былі?
Як позна ты ўчора вярнуўся?
Ня надта позна... ну... каля... э...
Я праўда лічу, што шпацыр апоўначы дапамагае маёй творчасці,
нічога не адцягвае ўвагу, як днём.
Думаю, сёння ноччу
- зноўку пайду. - Ну, убачым.
Так, убачым.
Вох, глянь на тыя прыгожанькія шкляныя фігуркі.
Vous aimez (Падабаецца?)
Так, чароўна.
- О, вы амерыканец. - Так.
Вам падабаецца Коўл Портэр?
Я яго вялікі фанат. Мне падабаецца
лічыць сябе чальцом вузкага кола Лінды і Коўла.
Жартую.
Вельмі прыгожыя словы.
- Забаўныя. - Чароўныя.
Гіл?
- Гіл? Гэй. - Так? Я тут.
- Нам ужо трэба ісці. - Ужо ідзём?
Так, мы сустракаемся з Полам і Кэрал у музеі на прыватнай экскурсіі.
- А, так, дакладна.
Ведаеш, Пол эксперт у творчасці Манэ,
думаю, табе будзе павучальна.
Добра хадзем.
Паднабяромся культуркі.
Накладанне колераў дзівоснае.
Ён быў сапраўдным бацькам
абстрактнага экспрэсіянізму.
Забіраю свае словы, гэта быў Цёрнар.
Я люблю Цёрнара,
але гэта проста...
непараўнальна.
Калі не памыляюся, яму спатрэбілася два гады каб завяршыць гэта.
Ён працаваў у Жыверні, дзе яго часта...
Я чуў, што адным з метадаў, што спрабаваў Манэ...
Ш-ш! Я слухаю Пола.
Дык вось, яго часта наведваў Кайбот,
мастак, якога асабіста я лічу недаацэненым.
А, вось.
Гэта неверагодны Пікасо.
Калі не памыляюся, ён напісаў гэта ўражальны партрэт
сваёй французскай каханкі Мадлен Брысу ў дваццатых гадах.
А тут я з табою не пагаджуся, Пол.
- Праўда? - Гіл, лепш паслухай.
Можа, чамусьці навучысься.
Добра, калі не памыляюся,
гэта была няўдалая спроба адлюстраваць
вобраз маладой францужанкі Адрыяны
з Бардо, наколькі я памятаю гісторыю,
якая прыехала ў Парыж, каб вывучаць дызайн адзення для тэатраў.
Я ўпэўнены, яна мела таксама раманы з Мадыльяні і Бракам,
Так і пазнаёмілася з Пабла. Пікасо.
Вядома, гэты партрэт не перадае
ўсю ейную вытанчанасць і прыгажосць.
Яна была ашаламляльная.
Што ты паліў, Гіл?
Я б не назваў карціну ўражальнай.
Хутчэй гэта проста дробнабуржуазнае адлюстраванне таго, як
ён яе бачыць. Бачыў.
Яго ўвагу адцягвала тое, што
яна была проста вулканам у ложку.
Слаба за такі кошт.
І куды ўцёк Гіл?
Працаваць.
Вандруе па Парыжы. Разумееце,
від начнога горада натхняе яго, і вось...
Але ўсё добра, бо я збіраюся на танцы з Полам.
А дзе Кэрал?
Вох, у ложку, атруцілася,
таму ўбачымся пазьней.
Дзякуй за вячэру, тата.
Бывай, даражэнькая.
Як лічыш, куды Гіл ходзіць штоноч?
Ты сам чуў. Шпацыруе, шукае ідэі.
- Я чую скепсіс. - Не.
Я бачыў, колькі ён зарабляе, але яму нібыта...
чагосьці бракуе,
і мне не спадабалася ягоная заўвага наконт
рэспубліканскага Руху чаявання. Яны прыстойныя людзі,
якія спрабуюць вярнуць сабе краіну.
А ён назваў іх замаскіраванымі фашыстамі
і пустагаловымі зомбі, ты чула?
У кожным разе я не лічу тваю ідэю прасачыць за ім
- разумнай. - Не?
А я хачу ведаць, дзе ён ходзіць начамі.
Ну адно мы ведаем:
на танцы ён ня ходзіць.
Вох, перапрашаю!
- Гэты джэнтльмен вам не дакучае? - Вітаю, Гіл!
Гэй! Як маецеся? Я спадзяваўся сустрэць вас тут.
- Цудоўная вечарынка! - О, выдатна.
- Прыемна вас тут бачыць. - Дзякуй.
О, Дэльфіна?
Перасячомся з табой пазней, Гіл, добра?
Так, вядома.
Bon soir, Madame. (Добры вечар, мадам.)
- Які сюрпрыз! - Так, я тут цалкам нечакана.
Я быў у Гертруды Стайн,
яна амаль дачытала мой раман, потым сутыкнуўся з хлопцам.
як высветлілася, Арчыбальдам Маклішам. Ён сказаў, што збіраецца сюды.
Вох, я не хацеў напрошвацца да Фіцджэральдаў,
але ён сказаў, што тут будзеце вы. Вы і Пабла, і...
О, Пабла дома.
- Мы... крыху пасварыліся. - О не!
Здаецца, вам было весела танцаваць з Джунай Барнс.
О так!
Чакайце. Гэта была Джуна Барнс?
- Так. - Ого, ня дзіва, што яна хацела весці.
Ці ж гэта не цудоўнае месца для вечарынкі?
- Ідэальнае! - Толькі Фіцджэральды могуць так!
Хачу вам нешта паказаць. Хадземце.
Добра.
- Дык што з вашай кнігай? - Хутка будзе завершана, так!
Паглядзіце!
- Ого! - Усталявалі на мяжы стагоддзяў.
Ці ж не прыгожа? Мая ўлюбёная эпоха.
Мне яна вельмі падабаецца. Усё было такое дасканалае.
Так прыемна, што мы сустрэліся.
- Я спадзяваўся... - І мне вельмі прыемна!
Voila, ma petite Adriana! (А вось і мая маленькая Адрыяна!)
Ці ж гэта парыская мара ня свята, якое заўсёды з табою?
Запомні мае словы. Я збіраюся цябе ўкрасці
ў гэтага ўцекача з Малагі так ці іначай.
Паміж Бельмонтэ і мною каго б ты выбрала?
Vous etes tous deux parfaits. (Вы абодва цудоўныя.)
Але ён адважнейшы. Ён часцей сутыкаецца са смерцю,
а таксама бліжэй. Калі выбераш яго, я буду расчараваны, але зразумею.
Ella ha elegido Pablo. (Яна выбрала Пабла.)
Так, яна выбрала Пікасо. Але Пабла лічыць,
што жанчыны прыдатны толькі для ложка або малявання.
А на тваю думку?
Я лічу, што жанчыны роўныя мужчынам у адвазе.
Ты страляла ў льва, што нападаў на цябе?
Ніколі.
Хочаш даведацца, як гэта?
- Ня думаю. - Палявала калі-небудзь?
- Не. - А ты?
Толькі на зніжкі.
Tomemonos otra copita. (Давай вып'ем яшчэ.)
Ведаеце, тут так шумна, можа, пашукаем месца,
дзе можна было б чуць адно аднаго?
Вядома! Бывайце.
Хто хоча бойкі?
Спадзяюся, паміж вамі і Пабла нічога сур'ёзнага ня здарылася?
Ён капрызны ўласнік.
Мастакі як дзеці.
Ну, вы, безумоўна, ведаеце, чаму гэтыя хлопцы хочуць вас намаляваць:
бо ваш твар адзін з найпрыгажэйшых у сьвеце.
- І такі цікавы... - O?
Вы таксама цікавы, бы разгублены.
Разгублены?
Так, напэўна, я разгубіўся.
Раскажыце яшчэ пра сваю кнігу.
Мая кніга гэта нешта накшалт...
А ведаеце што? Я не хачу гаварыць пра сваю кнігу гэтым вечарам.
Я проста хачу паблукаць па Парыжы з вамі.
Я і забыла, што вы проста турыст.
Мякка сказана.
Ніколі не магла вырашыць,
Парыж прыгажэйшы днём ці ноччу.
Гэта немагчыма. Выбраць нельга. У сэнсе,
я мог бы пераканаўча аргументаваць за абодва варыянты.
Ведаеце, часамі я думаю: "Ці магчыма, каб нехта
ў кнізе або малюнку,
сімфоніі або скульптуры цалкам увасобіў гэты горад?"
Немагчыма, бо проста паглядзіце на гэтыя...
гэтыя вуліцы, гэтыя бульвары. Яны самі па сабе форма мастацтва.
Калі проста падумаць, што ў халодным,
жорсткім, бессэнсоўным сусвеце існуе Парыж і ягоныя агні...
Я маю на ўвазе: нічога ж не адбываецца на Юпітэры альбо Нептуне,
але з далячынь космасу можна бачыць гэтыя агні,
кафэ, людзей, што п'юць і пяюць...
То-бок я думаю, што Парыж найгарачэйшая кропка ў сусвеце.
- Vous etes un poete. (А вы паэт.) - О, ды ну.
Проста... Вельмі прыемна, вядома, але я не назваў бы сваю балбатню паэтычнай.
Хоць атрымалася й нядрэнна.
Хтосьці падабаецца?
Сорамна прызнаваць, але мяне прываблівае кожная.
Люблю танную сэксуальнасць. Відаць, гэта робіць мяне павярхоўным.
Калі я была ў каталіцкай школе, неяк на выхадныя
мы з суседкай заплацілі адной дзяўчыне з Пігаль,
каб яна навучыла нас сваім фокусам.
- Праўда? - Так.
Ого, гэта...
Гэта... Гэта... Мне трэба гэта абдумаць.
Мне падабаецца шпацыраваць з вамі.
- Дзівосна выглядаеце. - Дзякуй.
Божа, ці гэта тая, пра каго я думаю?
Што яна робіць, утаропіўшыся ў ваду?
Божа мой!
Зэльда, што ты робіш?!
- Калі ласка, я не хачу жыць! - Стой!
- Што такое? - Скот і гэта прыгожая графіня.
Яны... Было так прыкметна, што яны шапталіся пра мяне.
Чым больш яны пілі, тым больш ён улюбляўся ў яе!
Ён... Скот кахае толькі вас.
Магу вас у гэтым запэўніць.
Не.
- Ён ад мяне стаміўся! - Няпраўда, няпраўда. Я ведаю!
- Адкуль? - Проста паверце, я ведаю.
Часамі проста адчуваеш людзей, і я адчуў...
Мне скура баліць!
- Што гэта значыць? - Я не хачу... Ненавіджу свой выгляд!
Не рабі гэтага!
- Вось, вазьміце. - Што гэта?
Гэта валіум. Вы адчуеце сябе лепш.
- Вы носіце з сабою лекі? - Не, звычайна не.
Але з часу, як заручыўся з Інэз,
са мной здараліся прыступы панікі, але ўпэўнены, яны знікнуць пасьля вяселля
Я ніколі ня чула пра валіум. Што гэта?
Гэта... таблетка будучыні.
Вы не казалі, што збіраецеся ажаніцца.
Так, але ведаеце, гэта яшчэ...
у далёкай будучыні.
Тады ўдачы з кнігай і з вяселлем.
Дзякуй.
Вам бы спадабалася Інэз. У яе...
вельмі вострае пачуццё гумару, і яшчэ
яна прыгажуня. Не скажу, што мы пагаджаемся ва ўсім, але...
У найважнейшым.
Так, або... хутчэй,
у дробязях.
Часамі мы крыху не разумеем адно аднаго ў важных рэчах.
Яна хоча жыць у Малібу
і каб я працаваў у Галівудзе, і...
Але скажу, што мы абое любім
індыйскую кухню. Ня ўсю кухню, але...
ведаеце... іхнюю піту.
Нам абодвум падабаецца піта. Там яна завецца наан.
Мне трэба ісці.
Пабла будзе сумаваць.
- Я правяду вас дадому. - Не, не, не.
Лепш дапіце. Я жыву адразу за рагом.
Не, што вы, я пайду...
Ну, я... я б хацела пабыць сам-насам нейкі час.
Але дзякую за вечар. Бывайце.
Monsieur? C'est un dommage. (Сэр? Як шкада.)
C'est un dommage. (Як шкада.)
Мы сустракаліся сёння...
На вечарынцы!
Dali, si? (Далі, так?)
- Так... - Далі!
- Памятаю! - Далі. Так.
Un bouteille de vin rouge! (Бутэльку чырвонага віна!)
Дзякуй... Так...
Ну дык?
Un autre verre pour monsieur, s'il vous
plait. (Яшчэ адзін келіх, калі ласка.)
Так люблю гэтую мову!
Французскую! Афіцыянтаў? Не.
Вам падабаецца форма насарогаў?
Насарогаў? Эм...
Ніколі пра гэта ня думаў.
Я маляваў насарогаў. Намалюю вас.
Сі, вашы сумныя вочы.
Вялікія вусны, што таюць на гарачым пяску,
і адну слязу.
Так! А ў вашай слязе іншы твар.
Хрыстовы твар!
Так, на насарогу.
Так, відаць, я маю сумны выгляд. Я ў...
дужа заблытанай сітуацыі.
Diablo... Luis! Oye, Luis! (Чорт, Луіс! Гэй, Луіс!)
Мае сябры.
Гэта... сеньёр Буньюэль.
- Буньюэль? - Сi. Буньюэль... і... містар Ман Рэй.
- Ман Рэй? Божа мой!
Гэта Пэн-дэр. Пэн-дэр.
Пэндэр!
- Так, а я Далі! - Далі, так.
Вы мусіце запомніць.
Пэндэр у заблытанай сітуацыі.
Прагучыць, як трызненне.
Вы напэўна, падумаеце, што я п'яны, але
мне трэба камусьці расказаць. Я...
Я з...
Іншага часу. Іншай эпохі.
З будучыні, разумееце? Я прыйшоў...
сюды з двухтысячных гадоў.
Сеў у машыну і працяў час.
Менавіта так.
Вы жывяце ў двух сусветах.
- Ня бачу нічога дзіўнага. - Ну так,
вы ж сюррэалісты!
Але я звычайны хлопец. Глядзіце, у адным жыцці
я заручаны з жанчынай, якую кахаю.
Прынамсі, думаю, што кахаю.
Божа! Лепш мне кахаць яе! Бо мы жэнімся!
Насарог кахаецца,
узбіраючыся на самку.
Але...
ці ёсць розніца
паміж прыгажосцю двух
насарогаў?
Ёсць другая жанчына?
Адрыяна. Так, і яна...
проста зачароўвае мяне.
Я знаходжу яе дужа прывабнай.
Праблема ў тым, што іншых мужчын,
вялікіх мастакоў - геніяў - яна таксама вабіць,
а яны вабяць яе. Ну і таму...
Мужчына, закаханы ў жанчыну з іншай эпохі.
Так і бачу фатаграфію.
Я бачу фільм.
А я бачу невырашальную праблему.
Я бачу...
насарога.
Ну як, папрацаваў ноччу?
Так... я пачынаю думаць, мо мая
кніга надта рэалістычная.
Мо я губляю шанц вызваліць сваю фантазію
і лепш ня быць такім чортавым логікам.
Чаму ты заўжды так прыгожа выглядаеш ранкам?
Не. Не. Не. Не!
- Нам трэба адзявацца! - Ну на хвіліначку!
Хадзі да мяне! Я працаваў як вол.
Мне трэба гэта скончыць, але
я больш не магу супраціўляцца. Якая ж ты прывабная раніцамі.
Пол сказаў, нам трэба ехаць за горад.
Ведаеш, ён казаў, што адвязе нас у прыгожае месца на ланч.
Ну, калі ня хочаш, ня едзь.
Але я такое не прапушчу.
Вітаю! Банжур!
Вітаю! У мяне маленькае пытанне пра Радэна.
Вітаю.
Я разумею, што ён кахаў сваю жонку,
але і каханку таксама кахаў.
- Так. - Ці вы лічыце гэта магчымым,
адначасова кахаць дзьвюх жанчын?
Ну, ён кахаў абедзьвюх, але па-разнаму.
Разумееце...
Гэта вельмі... Вельмі па-французску.
Вы такія... ну, ведаеце... больш...
больш дасведчаныя ў гэтай справе за нас.
Вы мяне памятаеце? Я быў у...
- быў у той групе, што... - Так!
У групе з педантычным джэнтльменам.
Педантычным? Так. Трапнае слова.
Вось... Яго фота.
Хачу знаць, куды ён ходзіць кожную ноч.
Што вы падазраваеце? Хм?
Ён заручаны з маёй дачкой.
Хачу пераканацца, што яна не памыляецца.
Вядома, асцярожнасць на першым месцы.
Вы прыйшлі ў правільнае месца, месье.
Месье Цісран асабіста прасочыць за гэтым джэнтльмэнам,
і адрапартуе пра яго начное месцазнаходжанне.
Гэй, гэй, гэй. Гэй!
Гэй! Дзякуй, што спыніліся.
- Гіл Пэндэр. - Том Эліят.
Том Эліят? Том Стэрнз Эліят?
Ці Эс Эліят? Ці Эс Эліят?
- Пэндэр. - Пруфрок для мяне як мантра!
Ну, перапрашаю.
Слухайце, там, адкуль я прыбыў,
людзі вымяраюць сваё жыццё лыжкамі коксу.
- Вітаю? Міс Стайн? - О, Пэндэр.
Прынясу вашу кнігу праз хвіліну, я яе скончыла.
У нас тут невялікі асабісты крызіс.
Вох, мне выйсці? Не хачу перашкаджаць.
Не, гэта не сакрэт.
Адрыяна пакінула Пабла і ўплыла ў Афрыку з Хэмінгуэем.
Sabia que tenia obsesion con este fanfarron!
(Я ведаў, што яна запала на гэтага мужлана!)
Ya hemos hablado de todo esto! (Мы ўжо размаўлялі пра гэта!)
Estoy segura de que ella regresara muy devoto.
(Я ўпэўнена, што яна застанецца табе вернай.)
Muy devoto. (Вернай.) Ён забраў яе паляваць на куду, але яна вернецца.
Ад начнога выцця гіен у вушах,
калі спрабуеш заснуць у палатцы, можна звар'яцець.
Кіліманджара гэта вам не Парыж.
Няўжо ён павёз яе на Кіліманджара?
Наконт вашай кнігі.
Яна дакладна вельмі незвычайная.
Я маю на ўвазе, што гэта амаль навуковая фантастыка.
Страх смерці ўласцівы ўсім, як і пытанне пра сваё месца ў сусвеце.
Праца мастака не паддавацца роспачы,
а знайсці проціяддзе ад пустэчы існавання.
Ваш голас жывы і чысты. Ня будзьце такім паражэнцам.
Скажы Гілу, каб узяў свой касцюм, бо
заўтра мы ідзём на афіцыйную вячэру.
Я забыла табе сказаць, што Гіл ня пойдзе ў Мон Сан-Мішэль.
Чаму? Я не разумею!
Таму што піша. Потым перапісвае.
Перапісвае перапісанае, разумееш?
Кажа: "Пікасо ніколі не пакідаў студыі".
Я кужу: "Гіл, ты ня маеш нічога агульнага з Пікасо."
А ён проста глядзіць.
Ну, ён прапусціць шыкоўныя выхадныя.
У вас ёсць што-небудзь Коўла Портэра?
- Здароў. - Здарова.
- Я вас помню. - Так?
- Ён ваш сябар. - Коўл Портэр? Ага.
Не забудзьце пра Лінду. З ёю таксама сябрую.
- Вы зразумелі, што я жартую? - Так, зразумела.
Вы замалады.
Так, і вы замаладая, каб быць так добра знаёмай з яго творчасцю.
Гэта таму, што ён пісаў шмат песень пра Парыж.
Дык як там было? Нешта накшталт таго, што ён быў закаханы
ў ваш родны горад ці неяк так.
- Вы парыжанка? - Так, месье.
"Так, месье". Можна зваць мяне Гіл.
- Колькі я вам вінен? - За гэта?
- Dix-huit Euros. (18 еўра.) - Добра.
Ці не маглі б вы перакласці?
Вы гаворыце па-англійску?
Вох, добра, дзякуй.
"Пакуль існуе Парыж, кожны, хто выбірае сабе іншае месца
для жыцця, назаўсёды застанецца для мяне таямніцай".
"Абед з... Абед з Пабла і Анры Мацісам".
"Пабла лепшы, як творца, а Маціс - як жывапісец".
"Летні Парыж. Як гэта было: сядзець
насупраць каханага ў Максіме ў яго...
у яго... э... найлепшыя часы".
"Я закаханая ў амерыканскага пісьменніка, якога нядаўна сустрэла.
Яго завуць Джыл Пэндэр.
Тая імгненная магія, пра якую я чула, здарылася і са мной.
Я ведаю, што Пікасо і Хэмінгуэй абодва закаханыя ў мяне,
але нейкай невытлумачальнай...
- невытлумачальнай сілай маё сэрца - Так, так.
цягне да Джыла.
Магчыма, таму, што ён падаецца наіўным і несапсаваным.
Але, як заўжды ў гэтым сумным жыцці,
ён хутка ажэніцца з жанчынай па імені Інэз.
Я сніла, што ён прыйшоў да мяне.
Ён прынёс мне падарунак. Гэта былі завушніцы.
І мы займаліся каханнем".
Завушніцы...
Добра...
А-а! О божа мой! Што вы тут робіце?
Тату нешта нездаровіцца.
- О, праўда? - Я ўпэўнены, што гэта проста нястраўнасць.
Мы не можам гэта так пакінуць.
Ты ж ведаеш, яму рабілі ангіяпластыку тры гады таму.
Так, помню.
Яны засунулі мне балон. Нічога такога.
Балон?
Можна, калі ласка, лекара ў нумар 728.
Не кліч лекара!
Гіл, навошта ты так прыбраўся?
Я? Не, не прыбіраўся. Я пісаў.
Рабіў пэўныя нататкі.
Што... Ты прыбіраешся і душышся, каб пісаць?
Не, не я заскочыў у душ,
на хвілінку. Ты ж ведаеш, у душы мне прыемней думаць,
ловячы пазітыўныя іоны.
Карацей, мы былі на паўдарозе ў Мон Сан-Мішэль,
і тату проста... Ён стаў белы, як прывід.
- Жахліва! - Мы так спужаліся, што адразу
- завярнуліся і паехалі назад. - Так і трэба было.
Джон, калі я магу чым дапамагчы, але колер вашага твару,
- здаецца, ужо нармальны, хоць я і не доктар. - Мне ўжо добра.
Я ўпэўнены, што гэта з-за мяса па-бургундску, якім яна мяне накарміла.
- Што гэта? - Дзе?
- У цябе ў руках. - Нічога.
- Гэта падарунак! - Ведаю, ведаю.
У сэнсе, не... але... так!
- Pour moi? (Для мяне?) - Так.
Нічога... неверагоднага... Гэта з блышынага рынку.
- Мне можна паглядзець? - Не, не, не.
Гэта тое, пра што я казаў. Любая, ён на наш асаблівы вечар,
на які мы збіраліся. Там табе і аддам.
Гэта ўпрыгажэнне? Калі так, то спадзяюся, што на мой густ, бо...
Ну...
- Тыя каралі з месяцовым каменем... - А я думаў, табе падабаецца месяцовы камень?
Бо ён просты, але элегантны.
Як вы заўсёды кажаце.
Я заўсёды кажу, што дармовы сыр бывае толькі ў мышалоўцы.
Ты ня бачыла тыя каралі.
Я іх ніколі не надзявала. Зараз пакажу. Адразу зразумееш чаму, хвілінку.
Ніхто не любіць месяцовы камень, вось нечаканка.
Ну...
- яны... - троху праставатыя.
Думаю... Я думаў, табе спадабаецца іхняя прастата.
У тым і праблема. Яны занадта простыя.
Ну што я разумею? Надта простыя.
Дзе завушніцы з перлінамі?
А ты... Ты іх сюды брала?
Нават не памятаю, каб ты іх складвала.
Так, брала. Я нават тут іх і надзявала!
Не, ня брала. А мо проста недзе згубіла!
Абедзьве? Гіл, мае вушы праколатыя.
Інэз, я табе казала, добра хавай свае рэчы ў гатэлях!
- Думаеш, гэта была пакаёўка? - Гэта заўсёды пакаёўка.
Я... я ўпэўнена, што бачыла іх раніцай.
Я б паскардзілася на крадзеж.
Ведаеш, яна так зморшчылася ўчора, калі я папрасіла...
Гэй, гэй, гэй! Давайце без хуткіх высноў, добра?
Нельга ж так адразу вінаваціць у крадзяжы.
Так, хачу паведаміць пра крадзеж.
- Ш-ш, Інэз, не! - Можна выклікаць штатнага дэтэктыва?
- Прышліце яго, дзякуй. - Гэта нагадвае паляванне на ведзьмаў!
Нельга так з людзьмі!
Можна, калі яны крадуць.
Мне не падабалася гэта пакаёўка. Не спадабалася ад самага пачатку.
Яна была ветлівая, прыемная! Усміхалася ўвесь час.
А ты, як заўжды, выгароджваеш!
Вось чаму тата заве цябе камуністам.
Bon soir. (Добры вечар.) Я доктар Жэрар.
- Ня хочаш яшчэ вады? - Усё добра, дзякуй.
- Яму рабілі ангіяпластыку. - Не патрэбную мне.
Глядзі! Гэта не яны?
Ня ведаю.
- Дзе ты іх знайшоў? - Проста зазірнуў у ванную.
- У ваннай? - Так, на ракавіне.
Што яны рабілі ў чортавай ваннай?
Ня ведаю. Яны проста...
Магчыма, ты іх згубіла,
у той дзень, калі надзявала, а пакаёўка проста падняла.
І паклала туды, на прыкметнае месца, каб мы хутчэй знайшлі.
Вельмі міла з ейнага боку.
Я не губляла іх. І не згубіла б.
Галоўнае, што іх ня ўкралі.
C'est I'un de vos meilleurs, jusqu'au
present. (Гэта адна з найлепшых, на цяперашні момант.)
J'ai parle a Leo. Je pense qu'il va I'acheter
(Я размаўляла з Леа, думаю, ён яе набудзе.)
О, Пэндэр! Якраз казала Мацісу,
што мы купім адну з ягоных карцін для нашай калекцыі.
Пяцьсот франкаў будзе справядліва.
Пяцьсот франкаў за Маціса?
Так, гэта справядліва.
Ведаеце, я тут думаў таксама ўзяць шэсць або сем.
- Што гэта ў вас? - А, так.
О, я перапісаў некалькі першых разьдзелаў у сваёй кнізе.
Калі б вы маглі сказаць, ці я
на правільнай дарозе, я быў бы вельмі рады.
- Пакіньце гэта мне. - Добра, цудоўна.
Ці ня чулі вы чаго пра Хэмінгуэя?
О, яны вярнуліся колькі дзён таму.
Вандроўка не атрымалася. Я ведала, што яны не паладзяць.
Усё скончана. З Пікасо таксама.
Яна ў Дэйролі, адна.
Адна?
Сёння вяселле аднаго з гэтых вар'ятаў-сюррэалістаў.
Там і адзначаюць.
Ёй будзе прыемна вас бачыць.
Eh bien, mes chers amies, je propose de porter un toast...
(А цяпер, мае дарагія сябры, прапаную тост за...)
О, што вы тут робіце?
Прыйшоў, каб адшукаць вас.
Праўда?
Так, мажліва, прагучыць незвычайна,
але як пісьменнік, я даволі добра
адчуваю вібрацыі, што ідуць ад іншых людзей. Асабліва ад жанчын.
І я ўлавіў, што вы маеце некаторыя складаныя пачуцці
ў дачыненні да мяне.
Хіба вы не зьбіраліся жаніцца?
Ну, зараз усё ў падвешаным стане.
І я ня ведаю, што ўрэшце адбудзецца.
Можа, мы маглі б дзе-небудзь пагутарыць? Дзе крыху цішэй?
- Вядома. - Хадзем.
О, містар Буньюэль!
Маю выдатную ідэю для фільма.
- Так? - Група людзей сабралася
на афіцыйную вячэру. А напрыканцы,
калі яны спрабуюць пакінуць пакой, то ня могуць.
Але чаму?
Яны проста ня могуць выйсці праз дзверы.
- Але... але чаму? - Так, хвілінку.
Калі яны вымушаны заставацца разам, лоск цывілізаванасці
хутка сыходзіць і застаецца толькі тое,
хто яны папраўдзе: жывёлы.
Не разумею.
Чаму б ім проста не пайсці з пакоя?
Я проста прапаную падумаць над гэтым. Хто ведае?
Можа, будзеце галіцца аднойчы, а яно проста пстрыкне ў галаве.
Я не разумею. Што трымае іх у тым пакоі?
Што вы робіце?
Ня ведаю!
Але ў гэтую хвіліну
я адчуў сябе нібы бессмяротным.
А выглядаеце сумным.
Бо жыццё такое загадкавае.
У такія часы жывём.
Усё змяняецца так хутка.
Жыццё шумнае і складанае.
Я заўсёды быў рацыянальным чалавекам. І ніколі
не паводзіў сабе так па-вар'яцку.
Я не застаўся тут, калі ўпершыню прыехаў,
не зачапіўся за магчымасць стаць пісьменнікам.
А вярнуўся, каб быць звычайным галівудскім парабкам.
Ня смейцеся, я хачу толькі...
Адчуваю, што хачу проста адпусціць усё гэта.
- Вось. - O!
O! Яны... Яны цудоўныя!
Давайце, надзеньце іх.
Такія прыгожыя!
Гляньце!
Monsieur, Mademoiselle, on y va! (Месье, мадэмуазэль, мы ад'яжджаем!)
Qui est vous? (Хто вы?)
Allez monter. Nous allons trop tard. (Хутчэй, мы познімся)
- Allez! - Сюды, сюды!
О, мон дзью, як гэта прыгожа!
Неймаверна! Як на малюнках, што я бачыла...
Вось яна: Пекная эпоха!
Ого, ніяк ня ўцямлю, што з гэтым горадам!
Здаецца, трэба будзе напісаць у Гандлёвую палату.
Bon soir! (Добры вечар!)
Bon soir! Bienvenue. (Добры вечар! Запрашаем.)
Дзякуй.
Oh, mon Dieu! Quelle robe magnifique! (О божа мой! Якая элегантная сукенка!)
Tellement avant-garde! (Ідзяце наперадзе часу!)
S'il vous plait, prenez un boire du champagne. C'est la
fete! (Калі ласка, пакаштуйце шампанскага. Гэта вечарынка!)
Шампанскае.
Ці ж не чароўна? Калі мы ўпершыню сустрэліся, я гаварыла пра гэтае месца,
пра Пекную эпоху,
і вось мы тут!
Ня ведаю чаму, але ў мяне адчуванне...
эм, ня ведаю, я проста не магу...
паверыць у сваю ўдачу.
А я магу. І дакладна ведаю, куды хачу пайсці зараз.
Тады вядзіце.
Гляньце!
О божа!
Пабла так ім захапляецца!
- Трэба прывітацца. - Не, можа, ня варта яго турбаваць.
- Хадзем са мной! Я нервуюся. - Праўда? Добра.
Але мы ведаем, што ён самотны.
- Упэўнена, што яму спадабаецца новая кампанія. - Добра, хадзем.
Месье Латрэк?
Oui? (Так?)
Bon soir. Nous sommes de grands amateurs.(Добры вечар! Мы вашыя паклоннікі.)
Merci, Madame. (Дзякую, мадам.)
Pouvons-nous vous offrir un verre? (Можна прапанаваць вам напой?)
Je serais enchantee. Prenez un siege. (Я быў бы рады. Сядайце, калі ласка.)
Ён запрашае нас прысесці з ім.
Такую французскую я разумею, і жэст таксама.
Vous etes Americain? (Вы амерыканец?)
Так, я амерыканец.
Je vous devine a I'accent.(Гэта чуваць па акцэнце.) - Так, уі, уі.
Vos dessins! Votre attention! Nous admirons tout que vous faites.
(Вашы карціны! Ваша ўважлівасць! Мы захапляемся ўсім, што вы робіце.)
- Я таксама люблю вашы карціны. - Bon soir! - Merci. (- Добры вечар! - Дзякуй!)
Savez que moi je presenter Monsieur Gaugin and Monsieur.
Degas. (Магу я прадставіць вам месье Гагена і месье Дэга.)
- Bon soir. - Enchantee. - Bon soir. Enchantee. (- Добры вечар! Вельмі прыемна.)
- Поль Гаген. - Так! Так! Так!
Вы бачылі ягоныя эскізы? Сёння ніхто так ня можа.
Ні Пікасо, Ні Маціс.
Неверагодна. Парле-ву англе?
Non, monsieur. (Не, месье.)
Il parle un petit peu. (Ён крыху гаворыць.)
Non, non. Parle tres bien. Bien oui. Tu veut voir?
(Не, не, я размаўляю добра. І вельмі. Хочаце пачуць?)
Мы з Дэга якраз абмяркоўвалі, эм...
um... this...cette... generation est plus vide, et il manque d'imagination.
(...гэтае пакаленне пустое і ня мае фантазіі.)
Ён сказаў... Кажа, што
гэтае пакаленне пустое і ня мае фантазіі.
Лепей было б жыць у... la Renaissance. (часы Рэнесансу.)
Не! Гэта залаты век.
Не.
C'est I'age d'or! (Гэта залаты век!)
Pas de tout. La Renaissance, c'est beaucoup mieux.
(Зусім не. Адраджэнне было шмат лепшым.)
Qu'est-ce que vous faites dans la vie? (А чым вы займаецеся?)
J'etudie la haute-couture. (Вывучаю высокую моду.)
C'est pour ca vous etes. (Вось чаму вы так адзеты.)
Je comprends maintenant! (Цяпер зразумеў!)
Les vetements tres jeune. (Адзенне юнацтва.)
Voulez vous de lui presenter a Richard? (Не пазнаёміце яе з Рышарам?)
Ah, oui! (O, так!)
О, уі! Дэга хоча пазнаёміць вас са сваім сябрам Рышарам.
Ён шукае каго-небудзь, хто ствараў бы касцюмы для яго новага балета.
So, vous interesse? (Вас гэта цікавіць?)
- Касцюмы для балета? - Так.
О божа, я...
я тут не жыву.
То-бок жыву, але не... я...
Лепш не паглыбляцца ў дэталі. Мы...
Мы тут толькі праездам.
Можна вас на хвілінку?
Permitee? (Перапрашаю?)
Enchante. (З праемнасцю.)
Ого, а Гагену шмат часу не спатрэбілася, каб пачаць да вас заляцацца.
Давайце ня будзем вяртацца ў дваццатыя!
- Пра што гэта вы? - Трэба застацца тут.
У пачатку Пекнай эпохі!
Гэта найцудоўнейшыя, найпрыгажэйшыя часы, што знаў Парыж.
Але што наконт дваццатых, і чарлстана,
Фіцджэральда і Хэмінгуэя?
Мне яны падабаліся.
Але гэта сучаснасць. Яна нудная.
Нудная?
Гэта не мая сучаснасць.
Я з 2010-га.
Што гэта значыць?
Я трапіў да вас гэтаксама, як мы трапілі ў 1890-я.
Праўда?
Я намагаўся ўцячы ад сваёй сучаснасці, гэтак жа сама, як і вы ад сваёй,
у залаты век.
Вы ж не маглі лічыць дваццатыя залатымі!
Так, мог і лічыў.
Але я з дваццатых, і я кажу вам, што залаты век - гэта Пекная эпоха!
Вы паглядзіце на іх. Для іх залатыя часы - гэта Адраджэнне.
Разумееце, яны прамяняюць Пекную эпоху, каб маляваць поруч
з Тыцыянам і Мікеланджэла.
А тыя, пэўна, уяўляюць,
што лепш жылося ў часы Хубілая.
Бачыце? Са мной здарылася прасвятленне.
Маленькае, але ж
яно тлумачыць хваляванне, што было ў маім сне.
- Што вы снілі? - Мінулай ноччу ў мяне быў сон,
хутчэй кашмар, што ў мяне скончыўся зітрамакс.
Я звярнуўся да дантыста, а ён нават ня меў навакаіну.
Разумееце, пра што я?
Гэтыя хлопцы нават антыбіётыкаў ня маюць.
Ды пра што вы кажаце?
Адрыяна, калі вы застаняцеся тут і гэта стане вашай сучаснасцю,
даволі хутка вы падумаеце, што насамрэч іншы час - ваш,
ну ведаеце, ваш залаты век.
Вось, што такое сучаснасць.
Яна крыху не задавальняе, бо крыху не задавальняе жыццё.
Вось яна, праблема пісьменнікаў.
Зашмат слоў.
Але я больш эмацыянальная,
і я застаюся,
каб жыць у найслаўнейшыя часы Парыжа.
Аднойчы вы надумалі пакінуць Парыж і потым шкадавалі пра гэта.
Так, шкадаваў, кепскае рашэнне.
Але то быў мой выбар.
То-бок сапраўдны выбар. А вось так, мне здаецца,
ня ведаю, гэта вар'яцтва, гэта так не працуе.
Калі я збіраюся напісаць нешта вартае, я мушу,
ведаеце, пакінуць ілюзіі, і тое, што я
быў бы шчаслівейшы ў мінулым, - адна зь іх.
Тады...
Бывайце, Джыл?
Бывайце.
Пэндэр, я прачытала перапісанае. Вы дакладна на правільнай дарозе.
І добра мяне зразумелі.
Калі астатняя частка будзе такой жа,
- атрымаецца нешта вартае. - Гэта найлепшая навіна!
Я сапраўды да вас прыслухаўся, і вельмі рады гэта чуць.
Здаецца, што я сапраўды рухаюся наперад.
Для мяне так шмат значаць вашыя словы.
Хэмінгуэй таксама прачытаў гэтыя раздзелы і лічыць...
Прачытаў?
лічыць, што кніга выйдзе добрая.
Але сёе-тое параіў па сюжэце.
Што параіў?
Ну, ён ня надта верыць таму, што пратаганіст
ня бычыць, што ягоная нарачоная круціць інтрыжку проста перад вачыма.
- З кім? - З іншым персанажам. Педантам.
Гэта завецца адмаўленнем.
Дзякуй.
Ты звар'яцеў!
Пол і я?
Адкуль ты ўзяў гэту бязглуздую думку?
Адкуль? Ад Эрнэста Хэмінгуэя.
Ён зразумеў, і ведаеш што? Сыходзіцца ідэальна.
Гіл, мне здаецца, гэта зноў мазгавая пухліна.
- Не, не! - Няма нічога вар'яцкага ні ў Хэмінгуэі,
ні ў Фіцджэральдзе, ні ў Гертрудзе Стайн, ні ў Сальвадоры Далі!
Ага, апрача таго, што яны ўсе даўно памерлі!
Не, не, мінулае не памірае.
Насамрэч гэта нават не мінулае. Ведаеш, хто так казаў?
Фолкнэр. І меў рацыю. Яго я таксама сустракаў.
Забег да яго на абед.
- Ты проста вар'ят! - Не.
- Яшчэ які. - Не. Я надта даверлівы.
Я раўнівы і даверлівы.
Кагнітыўны дысананс.
- Скот Фіцджэральд пра гэта казаў. - Гіл. Гіл.
Інэз, ты можаш падмануць мяне, але не Хэмінгуэя.
Ведаю.
О божухна, я размаўляю са звар'яцелым.
Добра, так!
Я правяла з Полам колькі начэй,
бо ён рамантычны і размаўляе па-французску,
а ты ўвесь час працаваў, і, можа, паўплывала
магія гэтага закарузлага горада, але...
Прымі гэта, Гіл.
Паглядзі на гэта аб'ектыўна, калі мы вернемся дамоў.
Я не... я не вяртаюся.
Прабач, што?
Я застаюся тут, і рэч не ў тваёй
рамантычнай прыгодзе; Парыж ёсць Парыж.
Інэз, гэта відавочна, што мы не...
ня думаю, што мы добры выбар адно для аднаго.
Што?
Што гэта значыць?
Пра што ты ўвогуле кажаш?
- Гатовыя паплаваць? - Здароў!
Мы разыходзімся.
- Што? - Так. Гіл пераязджае ў Парыж.
- Я ведала, я ж казала табе. - Што адбываецца?
Не, не, я застаюся ў Парыжы, але
проста таму што мы...
Калі мне не спадабаецца, я вярнуся, але на дадзены момант, так.
З... З кім? З кім, Гіл?
Ні з кім, я...
З адным з сяброў з галюцынацыі?
Мама мела рацыю наконт цябе.
Чагосьці табе бракуе.
Я першы так сказаў.
Чалавек, чый пратаганіст зарабляе на жыццё,
прадаючы старыя пісталеты і кнігі з Джоан Кроўфард...
- Hу праўда... - Слухай, я не збіраюся строіць
з сябе пакутніка, але лічу, што табе будзе лепш без мяне.
- Так, лічу. - Нам будзе лепш!
- Не магу паверыць, што ты пераязджаеш. - Ідзі. Ідзі!
Хадзі па вуліцах, захапляйся парыскімі ліхтарамі і дахамі.
Бывай, Інэз.
- Вітанне Троцкаму. - Так.
- Неверагодна! - Ведаеш, я наняў...
дэтэктыва, каб прасачыць за ім. Я ведаў, што нешта з ім ня так.
- Праўда? - Ну вядома ж.
Той бачыў, як кожны дзень апоўначы ён сядае ў машыну,
і пераследаваў яго.
- І што ў выніку? - Ня ведаю.
У агенцтве кажуць, што дэтэктыў знік.
A qui dois-je I'honneur? (Каму абавязаны?)
Je... Je suis perdu. (Я... я заблудзіў.)
J'ai detournee la mauvaise endroit. (Павярнуў не туды.)
Gardes! Gardes! (Варта! Варта!)
Lui coupe la tete! (Адсячы яму галаву!)
Lui coupe la tete! (Адсячы галаву!)
- О, здароў! - Вітаю!
Ого, што...
Прыемна вас сустрэць.
Што вы тут робіце?
Вяртаюся з абеду ў сяброў.
- О, добра. - Я тут жыву.
А вы? Што вы тут робіце?
Проста шпацырую.
Так, папраўдзе... Я вырашыў пераехаць у Парыж.
Праўда? Упэўнена, вы яго палюбіце.
Так.
- Вы так лічыце? - Ага.
Ведаеце, я ўспамінала пра вас аднойчы.
- Праўда? - Так, мой
бос прывёз цэлы альбом зь песьнямі Коўла Портэра.
І вы ўспомнілі пра мяне?
Прыемна, што мяне ўспамінаюць з такой ногоды.
Вам туды дадому, так?
Так.
Можна, я пайду з вамі? А можа, і па кубачку кавы?
О, выдатна, пачынаецца дождж.
Нічога, усё добра, я не баюся прамокнуць.
- Праўда? - Так.
Насамрэч Парыж пад дажджом найпрыгажэйшы.
Я звычайна кажу тое самае.
Я з вамі цалкам згодны.
Так, найпрыгажэйшы.
Дарэчы, маё імя Габрыэль.
- Гіл. - Вельм прыемна.
Прыгожае імя.
Пераклад ад Varta Project Рэдактар Леў Глушыцкі